كوي دانشگاه و عبرت هايش

سيد كميل — Sat, 07 Jul 2007 22:51:00 GMT

بسم الله
هشت سال از واقعه تلخ كوي دانشگاه مي گذرد و شايد امروز زمان مناسبي براي بازخواني آن باشد. مگر نه اينكه گذشته را بايد چراغ راه آينده سازيم و مگر نه اينكه مؤمن از يك سوراخ دو بار گزيده نمي شود؟
بستر حادثه كوي دانشگاه محيط جوان دانشجويي بود و از حيث زمان نيز اوج دوران اقتدار جريان موسوم به دوم خرداد؛ شعارهاي خوش آب و رنگ و بي محتواي اين جريان در فضاي سياسي جامعه و خصوصاً محيط هاي جوان و دانشجويي آنقدر التهاب كاذب ايجاد كرده بود كه يك جرقه كوچك براي انفجار كافي بود. تعطيلي روزنامه سلام در حكم اين جرقه بود. سازماندهي، هدايت و كنترل آشوب از آن سوي مرزها انجام مي شد و شبكه هاي خبري و ماهواره اي ضد انقلاب نيز مأموريت پوشش وسيع اخبار اغراق آميز آن را بر عهده داشتند و عناصر خودفروخته اي هم در داخل به عنوان پياده نظام اين عمليات تخريبي به كار گمارده شده بودند و بعضي از نيروهاي دشمن كه تا عمق استراتژيك و پست هاي حساس نهادهاي امنيتي مانند وزارت كشور نفوذ كرده بودند نيز هدايت اين پياده نظام را برعهده گرفته بودند؛
و در اين ميان دانشجو ، گوشت قرباني بود. دشمن قصد داشت با تحريك عواطف و بازي با احساسات پاك جواني دانشجويان، آنان را در مقابل نظام قرار داده و ملعبه دست خود ساخته و با قرباني كردن آنان، اهداف خود را در براندازي نظام پياده كند.

تهران سه روز بحراني را پشت سر گذاشت. تخريب اموال عمومي،‏ نا امني، آتش زدن وسائل نقليه، سرقت از بانك ها و فروشگاه ها، عربده كشي و تهديد مردم، تعرّض جسورانه به نواميس شهروندان و.... نيروي انتظامي هم تحت كنترل عملياتي وزارت كشور بود و بدون دستور وزير هيچ كاري نمي توانست بكند و وزير و رئيس جمهور هم علي الظاهر قصد نداشتند دستوري صادر كنند!

اوباش و آشوب طلبان كه از واقعه كوي، پيراهن عثماني ساخته بودند تا به خيال خودشان كار نظام را يكسره كنند به اطراف خيابان فلسطين رسيده بودند... بسيجي دست خالي بود و چشم پر اشكش به دهان فرمانده و مقتدايش... و مقتدايش كه دستور صبر داده بود و با جمله اش دل پر خون بسيجي را آتش زده بود: «اگر عكس مرا هم آتش زدند و يا پاره كردند، بايد سكوت كنيد...» خدايا چه آزمون سختي بود!

سه روز گذشت... خيلي ها در آزمون سه روزه رفوزه شدند؛ و بسيجي سربلند از امتحان بيرون آمد. مقتدا پيامي صادر كرد و روحي دوباره در كالبد نيمه جان بسيجي دميد: «ملت بزرگ ايران مخصوصاً جوانان عزيز بايد در كمال هوشيارى مراقب حركات دشمن باشند و به طور كامل با مأموران، همكارى كنند و عرصه را بر عناصر مزدور و خودفروخته‏ى دشمن، تنگ نمايند؛ و به خصوص فرزندان بسيجى‏ام بايد آمادگى‏هاى لازم را در خود حفظ كنند و با حضور خود در هر صحنه‏اى كه حضور آنان در آن لازم است، دشمنان زبون را مرعوب و منكوب سازند.» ورق برگشت و ملت غيور ايران حماسه 23 تير را آفريد...
برگرديم به درسي كه بايد از واقعه 18 تير بگيريم. دانشگاه و دانشجويان همواره مبدأ بسياري از تحولات در جامعه بوده اند و به همين دليل هميشه مورد طمع دشمنان هستند. دشمن بخش عمده اي از تلاش و توان و امكانات خود را در دانشگاه ها هزينه كرده و مي كند تا دانشجو را از درون تهي كند و بصيرت و روشن بيني را از او بگيرد و او را سرگرم حواشي فريبنده و تمايلات سخيف نفساني كند.
« بي بصيرتي » آفت خطرناك دانشگاه است كه جز در پرتو اتصال دانشگاه به چشمه زلال انديشه حوزه چاره اي ندارد. امروز « وحدت حوزه و دانشگاه » كه جزء آرمان هاي اصلي انقلاب اسلامي بوده است چقدر تحقق يافته است؟ اشكال كار كجاست؟ موانع اين وحدت چيست؟ عوامل بدبيني دانشگاهيان نسبت به حوزويان و بي اهميتي حوزويان نسبت به دانشگاهيان كدام است؟...

به عنوان كسي كه هم دانشجويي كرده است و هم طلبگي ، اگر بخواهم منصفانه حرف بزنم بايد بگويم در هر دو سوي اين ميدان (حوزه و دانشگاه) كوتاهي ها فراوان است و در اين ميان نخبگان هر دو قشر بيش از همه مسؤولند.
يكي از جلوه هاي بارز «اتحاد ملي» همين وحدت حوزه و دانشگاه است. دوستان عزيز! دانشجويان محترم!‏طلاب گرامي! شما براي تحقق اين وحدت چه مي كنيد؟

جهاد همچنان باقي است

كوي دانشگاه و عبرت هايش